Het is een schemerige morgen op de Banda-eilanden, Indonesië. Ik word wakker van een zwiepend geluid. Als ik naar buiten kijk, zie ik Karis. Hij veegt de bladeren, mango’s en takken bij elkaar die vannacht op de grond zijn gevallen. Onopvallend, maar vol aandacht.

Door weer en wind

Ik fotografeer graag mensen die met hun alledaagse dingen bezig zijn. Mensen die door weer en wind hun best doen. De stille krachten, de noeste werkers. Zoals Karis. Of zoals fruitteler Piet, die de peertjes die hij plukt in een krat legt, teder, alsof ze kunnen breken. Of boer Adjan, en hoe hij zijn hand op de rug van een jong schaap legt om het gerust te stellen.

Een van hen

Ieder mens verlangt ernaar gezien te worden, ieder mens zoekt verbinding. De mensen die ik fotografeer geef ik alle ruimte om zichzelf te zijn, om zich op hun gemak te voelen en me te vertrouwen. Soms vergeten mensen dat ik er ben, ben ik erbij als ze een dutje doen. Soms word ik – bijna – een van hen.

Over het akkerland

Kleine, dagelijkse dingen ontroeren me. Hoe een schoolmeisje aan de rand van het schoolplein de veters van haar gympen strikt. Een boer die geultjes in de aarde maakt voor pompoenzaadjes, zijn haar wapperend in de wind die over het akkerland waait. Een jongetje op een witte plastic tuinstoel dat zorgzaam het konijn op zijn schoot aait.

Dicht bij de ander

In alles wat ik doe en bij alle mensen met wie ik werk zoek ik nabijheid. Pas als ik dicht bij de ander ben, kom ik ergens, raak ik iets, als mens en als fotograaf. Dan zie je de veerkracht van mensen, zie je hun levenslust en vindingrijkheid; dan pas zie je wie ze zijn.

Isabelle Boon